Það er dálítið langt síðan ég settist niður til þess að tæma hugann á eitt stykki word skjal og pósta því á bloggið.. því tel ég tímabært að senda skilaboð út í umheiminn í þessum skrifuðu orðum.

Í 33 vikur hefur lítill prins hreiðrað um sig inn í mér og stækkað töluvert á tímabilinu.. aðallega þó síðustu vikur og mánuði. Ég prísa mig sæla yfir því að geta ennþá klætt mig sjálf í og rennt upp stígvélunum mínum, troðið mér í kjóla sem eru svo skemmtilega lausir við að vera aðsniðnir og klætt mig eins míns liðs í þægilegar leggíngs með styrk og teygjanleika á við bouncyjumping teygju. Ég er semsé við hestaheilsu, spræk, hress og  kát.. liðug og fersk! Þ.e. oftast nær..

Þrátt fyrir hressleikan er fólk þarna úti sem heldur því fram að þó svo  að líkamleg heilsa mín sé upp á 10 þá hafi andlega hliðin farið halloka á þessum 33 vikum. Ég er því algjörlega ósammála og hef reynt að halda úti þeim málflutningi að þessir sömu hlutir myndu pirra mig any given day,og væru því ekki bundnir við meðgönguna heldur hina nýju Hafrúni á hinu nýja Íslandi sem segir það sem henni finnst í þeim tón og í þeirri tónhæð sem nýju Hafrúni þykir henta við hvert tækifæri fyrir sig. Að fólk geti farið í taugarnar á mér, að ég geti hvæst á fólk og kvabbað og kveinað þegar hlutirnir eru ekki gerðir eftir mínu höfði hefur því ekkert að gera með þessar 33 vikur, heldur skynsamlega ákvörðun um að sýna og segja það sem mér finnst enda mín skoðun að engu ómerkilegri en skoðanir  annarra.

Hormónar eru magnað fyrirbæri,  og enn magnaðra hvað fólk er tilbúið að kenna þeim um þegar kemur að skapsveiflum og brestum í annars góðu geðslagi sem og öllum öðrum almennum pirring. Eflaust er þetta ágætis afsökun fyrir fólk að kenna hormónum um, en hugsanlega líka hin besta átilla til þess að líta fram hjá því sem um ræðir. Það er auðvitað auðveldara að kenna einhverjum líffræðilegum hormóna flækjum um skapofsa og pirring, bíða átekta í nokkra mánuði og taka ekkert til sín sem sagt er. Mun þægilegra en að líta í eigin barm og endurskoða sjálfan sig og hugsa sjálfan sig út frá víðara samhengi en sínum eigin ranni.

  Ég held að þetta flokkist undir “Self-deception” eða sjálfsblekkingu en samkvæmt nútíma heimspeki kenningum á það við um aðstæður þar sem mikilvæg þýðing eða sannleika er hagrætt eða afneitað á þann hátt að túlkun á meiningunni verður önnur en lagt er með í upphafi. Eðli málsins samkvæmt túlkanda í vil. Auk þessa eru aðrar mun dýpri og flóknari útskýringar á fyrirbærinu sem ég nenni bara hreinlega ekki að fara út í.. enda má leiða líkum að því að lesendur, séu þeir einhverjir leggi aðra túlkun í mínar meiningar en ráð standa til og lesi það út sem þeir langar.

Sjálf myndi ég orða það þannig að það er eitthvað að næstum því öllum nema mér... Síðan er það bara spurning hvort það er ég sem er haldin sjálfsblekkingu eða hinir!

Köttur út í mýri setti upp á sig stýri.. úti er þetta ævintýri

Síðasti dagur í sjálfsvorkun og volæði er runninn upp. Þessu verður að linna, ég hugsa að flestir sammsinni mér með að fyrsta vikan í  vetri sé frekar hráslagaleg og grá.  Með sultardropa á nefinu, blár varir og króníska gæsahúð ætla ég að smella réttum búnaði undir bílinn svo ég endi ekki út í kanti á leiðinni frá SEL-RVK og gefi upp öndina í snjóbil og nístingsfrosti. 

Það er rigning og myrkur og meinlegir skuggar 
á Mýrdalssandi og hvergi skjól að fá. 
Það er yfirgefinn bíll út í vegarkanti 
og hvergi hræðu neinstaðar að sjá.

Hugsa að dagar mínir yrðu taldir ef ég lenti í því óhappans ólani að lenda utanvega á ævintýralega glansandi renni sléttu sumardekkjunum mínum. Pinnahælar, mínípils og næfuþunnir gerfileðurs jakkar myndu ekki halda á mér hita, en án efa sjá til þess að ég liti vel út frosin í hel við vegakantinn sem kórónar hlutverk þeirra. 

Þín vesta mara hún læðist og leitar 
líf þitt hremmir með varir sjóðheitar. 
Þú getur hlaupið en þú felur þig ekki 
að fanga þig óttinn með sína 
ísköldu hlekki 
ísköldu hlekki 
ísköldu hlekki 
og þú sleppur ekki.

Kannski að ég ætti að skella snjóbuxum, vetlingum og tekílaflösku í skottið ef ske kynni að ég myndi festa mig til þess að enda ekki....Með taugarnar þandar, titrandi andar 
kjökrandi skríður, skjálfandi bíður og tími líður.... þangað til ég frís í hel á heiðinni!

 Ég reyni eftir fremsta megni að líta fram hjá því að það sé kalt úti. Set á mig trefil, fer í hanska og stígvél og vippa mér í gegn um útidyrahurðina. ..til þess eins að standa eins og illaklædd fuglahræða með hárið baðandi öngum sínum í allar áttir, láta frjósa undir mér og eiga í basli með að draga inn andann sökum ofkælingar. Mér finnst þetta allt svo pirrandi, bílinn er aðeins of lengi að hitna, stýrið er ískalt viðkomu og skvísu stígvélin mín sem eru úr ekta gerfileðri  hönnuð til þess eins að halda að mér kulda allan daginn.

Ég verð víst bara að láta mig hafa þetta.. lítið annað að gera. Er að reyna temja mér að líta á björtu hliðarnar.. og vera ekki svona neikvæð í garð veturkonungs þó mér finnist það grimmileg örlög að vera á hans bandi. Ég ætla að líta björtum augum á þennan vetur sem er að ganga í garð.. og prísa mig sæla yfir því að það styttist í næsta sumar.. fimm dagar í vetri búnir.. aðeins níu mánuðir eftir!

Loks þegar mér áskotnast eitt það fallegasta reiðhjól sem sögur fara af ríður yfir enn eitt heimsmetið.. í þetta skiptið er það heimsmet í fjölda daga hvassviðris án þess að vind hægi. Ætlar þessu bévítans roki ekki að fara lygna, ég sem er búin að naga mín í handarbökin af spenningi að brúka nýja faraskjótann verð að sitja á mér þar til veðrinu sloti. Af minni eðlislægu og einskæru óþolinmæði held ég að dagar mínir verði taldir áður en ég get sest upp á nýja faraskjótan og þeyst um götur Selfoss city á ógnarhraða með hárið flagsandi í vindinum og án reiðhjólahjálms. Þar sem ég er ótrúlega upptekin af því sem öðrum finnst þá ákvað ég að taka ekki öryggisbúnað í öðrum lit en hjólið sjálft.. það væri hreinlega stílbrot að ætla bera snjóhvítan hjálm við kremlitað hjól. Þess i stað ætla ég bara að hjóla varlega og leiða hjólið yfir götuna.

Ég hefði nú samt kannski alveg átt að láta mig hafa það að bera hjálm sem passar ekkert sérlega vel við hjólið sjálft.. óheppnin hefur átt það til að hundelta mig á röndum og það sem verra er nær hún mér í flestum tilfellum. Ég er ekki svo lukkuleg alla daga. Bílinn minn sem búin er að vera óskoðaður í tæplega tvö ár fékk athugasemdalausa skoðun, enda klassa bíll af bestu gerð. Skoðunin sem kostaði nánast ekkert varð til þess að stigmagna gleðina sem býr innra með mér og ég ákvað að þrífa bílinn minn hátt og lágt. Áður en ég gat sett sápu í fötu og lagt pinnahælunum og skellt mér í gúmmískó var búið að klessa á bílinn minn sem stóð makindalega úti á götu og beið eftir mjúkum svamp og sápuvatni. Það var nóg til þess að toppa annars ágætis dag og fyriráætlanir mínar um að þrífa bílinn urðu að engu.

Nefið á mér er allt að koma til eftir að ég hafi lent í því óláni að vera drekka kaffi á svölum en einni hæð fyrir neðan stóð fótboltaleikur yfir sem hæðst. Já viti menn, líkurnar eru litlar en samt einhverra hluta vegna náði boltinn að skella í andlitið á mér á ógnarhraða með þeim afleiðingum að bollinn sem ég var í þann mund að taka sopa úr stimplaðist inn í andlitið á mér, braut á mér nefið og gerði skurð á vörina á mér. Ég endaði með glóðurauga, brotið nef,heilahristing, brotið úr tönn og nokkur vel valin spor í andlitinu.. já og lím til þess að halda sárunum saman. Til þess að toppa ófarir mínar í vinnunni þá skellti ég mér einn góðviðris dag í limbó og eins og við manninn mælt steinlá ég.. eftir að hafa skallað tvær borðbrúnir í leiðinni.

Allavega þá vona ég að guð og lukka eigi eftir að leika við mig á hjólinu mínu þar sem hausinn á mér verður óvarinn þar til kremlitaður eða brúnn hjálmur er kominn í leitirnar.

Síðhærður gutti með gítar sat á móti mér og sagði mér hvað strengirnir á gítarnum heita. Ég virti hann fyrir mér þar sem hann sat, allt sem hann sagði var svo fullorðinslegt og litlu rauðbrúnu freknurnar í andlitinu á honum tónuðu einstaklega vel við rauðbrúna úfin hárlubbann sem stóð eins og strý í allar áttir.  Hann talar mikið um Bubba morteins, lögin hans og líf hans og velti því fyrir sér hvað það væri nú þægilegt ef hann byggi nálægt okkur því þá gæti hann heimsótt tónlistar idolið sitt. Litla barnið mitt.. það er hætt að vera lítið...

Ég eiginlega áttaði mig á því hvað hann er orðin mikið fullorðins,, þegar hann sagði mér með djúpri röddu hvar G- strengurinn væri.. og hlóóó dátt því honum eins og mér.. fannst þetta dálítið fyndið.. G – strengur.. eins og nærbuxurnar þínar, mamma.. Litla barnið mitt minnti mig á ungling..

Við fórum saman í bíó á sveitabrúðkaupið, nýju íslensku myndina, við hlógum að sömu bröndurunum. Stundum brá mér og leit á hann því mér finnst furðulegt að litla þægilega vitlausa barnið mitt sem opnaði augun upp á gátt , brosti eins og sólin og benti á og æpti hástöfum.. muummuuu... í hvert sinn sem hann sá belju er allt í einu farin að skilja brandara sem orka tvímælis og eru það sem ég hefði vilja halda “fullorðins”.. Litla barnið mitt varð eins og jafnoki minn..

Já þetta er sama litla barnið sem lætur gemsan vekja sig í skólann á morgnanna og svarar í hann “jááá mamma ég er vaknaður”.. þegar mamma hans nennir ekki undan sænginni og hringir í hann úr hinum enda íbúðarinnar til þess að athuga hvort sá stutti sé að græja sig.. Litla barnið mitt er að verða tæknivæddara en ég..

Í dag benti hann mér á að fara vinna, eftir að ég neitaði að kaupa handa honum legó flugvél á tæpar 9.000kr. Hann sagðist vera orðin þreyttur á því að ég væri alltaf í skóla og ekkert að vinna. Mamma, ég skil bara ekki af hverju þú ferð ekki bara að vinna,  ég er orðin svo þreyttur á þessu. Litla barnið mitt talaði við mig eins og hann væri eldri en ég..

Sem betur fer átta ég mig á því að hann er bara barn í þau skipti sem hann klemmir á sér puttana, týnir kubb, verður lasin eða meiðir sig í hjartanu.. æji þótt það taki á fyrir hann í smá tíma, rétt á meðan sárin hans gróa þá er það besta staða sem ég fæ að vera í, að hann þurfi raunverulega á mér að halda..